برف کبود

غریق فریادت نمیکند

وبیات زبانش جویده

ماسیده,از نگاه خودش

وقتی در دستانش آیه ی سد نازل میشود.

خانه های گدا...

                   منتظر....کلنگی

بادریچه های باز

از صدای پای تو

دلشان میلرزد

وتو با چکمه های  گلی

چشمان خیس و سینه ی کوچه را

لگدکوب میکنی

              فقط همین.

نباید میرفتم

از پشت پلک خیس پنجره ات میدیدم

دلت میشکند و تو ...پری از تمنا

من ...اما آنقدر از در, دور شده بودم

که بتوانم تو را نبینم

اما نه انقدر دیر که نتوانم برگردم

و امروز باید بروم

بی هیچ تمنای ماندنی

و پنجره ی باز  باران زده ای

و حالا که ... نبودنم دل هیچکس را نمیشکند

                   من ... دلم نمیخواهد بروم.

اولین شعر النای 6 ساله من دلم رو سوزوند از چشم هایی که نمی بینند تا بی بهانه بدباشند. 

تو منو از نردبان انداختی

خودت از آسمون افتادی

پشت به پنجره ...

می ایستم تا چشمان تو را نبینم.

تا دوباره التماس لبهایم راه نیفتد ،هنوز عادت نکردم به نبودنهایت و عادت نمیکنم.

هر چقدرهم  داشتن تو تکرار بشود تکراری که نمیشود

پشت به پنجره...

نمیبینمت اما صدای قدم هایت که سنگین روی حیاط گلی کشیده میشود به  لبم خنده می آرد که هنوز هستی.

و من جوری که  انگار کنارمی نفس نفس زمزمه ات میکنم تا ،نفسم بند می آید و نفس گیر میشوم ,دیگر صدای پایت را نمیشنوم .

پشت به پنجره... نمیدانم رفتی...؟ یا با زمزمه ی عاشقانه من  برگشتی؟ 

 منتظر، پشت به پنجره می ایستم  ....

رد میشود نگاهم

از سوراخ های سفال دیوار اتاق تو

تا تو را

          تا ته توی لحظه هایت دید بزند

با عشق تازه ات

    با چشم هایی جدید تر از ساده ی نگاه من

 اوقاتم تلخ میشود

             از مزه ی عشق تازه ی تو.

 )دلم می ... لرزد

          می ...سوزد

           و ...

                         می ...سل ...لا...زد

             برای تو

                   با چنگ خسته ام (

خسته از پیله ی خیال تو

خودم را ،بیرون میکشم

تنها یک وجب .

و یک وجب نزدیکتر به آسمان.

               و حالا

              خرد شده

              میبوسمت

        و خط میکشم دورت را!

اولین حرفای کبودی که مینوشتم انقد چشام تار بود که نمیتونستم جز سیاهی های دنیا رو ببینم.و این از اولین حرفای کبودی که نوشتم هنوز تا سیاهی فاصله داره.

مرگ بر سبزی چشمم که تو را باور کرد

خیسی غربتم احساس خدا را تر کرد

کودک ساده ی دل مهد نرفته دیروز!

غزل چشم تو را مشق شب دفتر کرد

هق هق غریب باغ و میشنوم دوباره تو باد

           شعر پرپر شدنش رو آسمون میزنه فریاد

می پیچه توی خیابون،بوی مرگ برگ تازه

           میشکنه دست درختو،باد وحشی بی اجازه

دل مهربون کوچه یخزده میون برفا

          دیگه خورشید جون نمیده به تن خشک درختا

قصه ی مردن باغ و چه جوری ببرم از یاد

         واسه من فرقی نداره با تبر مرده یا تو باد

یه خزون بی بهونه،عید امسالمو سوزوند

         سبزه و سیبی نمونده،داغ هفت سین به دلم موند

یه غروب خیلی ساده،اجل روزای آبی

         اومده عروس پاییز... تو بهار آفتابی

دیگه لونه ای نداره چلچله برای موندن

        توی تردید یه حسه،بین خوندن ونخوندن

میگذره هزار تا هفته، سال نو شروع نمیشه

     سرما خورده تن کرسی ...زردی جا مونده تو بیشه

  کپک زده ی نگاهت

             چشم دریده تر

                     سفید تر

                         در خیابان میرقصد.

  تکیه میزنم

  مچاله شده از هر هوس

          کنج در دستان بسته ات برای من

  شاید

  جای پای همیشه لنگ من

                   سنگت شود

  (آن وقت...

  اگر گرگ گرسنه ی نگاهم

                 تو را سفارش داد

  از تمام گله

  بگو: بع بع

            بع...د از خودم ،شاید دوستت بدارم

  وزندگی میکنم با تو

     از یک تیک تا... تاک بعدی ساعت خدا

                    یک تیک تا... کی روزگار ما

  اگر...

 آفت ازملس آلوچه های نگاهت رفته باشد)

                 و این خیال ها

         چه سایه روشن قشنگی نقش میزند

           بی آنکه تو خواسته باشی

                     و مانده.